Galgo Save Belgium

Galgo Save Adoptiemenu Actueel Help Ons Onze Projecten

 

Eliott, het verhaal van een ontsnapping en een adoptie.

Hallo, ik heet Eliott, ik ben een Spaanse galgo.

 

Ik ben 10 jaar oud, ik heb een hartprobleem en ik ben 4 jaar geleden, via een vereniging zoals vele van mijn vrienden, door Nancy en Patrick geadopteerd.

Ik ben, bij mijn adoptanten, gelijk een koning, verwend, geliefd en dan zijn er nog Samy en Jason, de zonen van de familie, en we spelen als gekken samen.

Er is ook nog een klein hondje, en een kat (bah....) die ik geleerd heb om te respecteren.

Met Nancy ga ik langs het kanaal wandelen, dat is leuk, ik zie liever mijn adoptiemoeder want ik weet nooit of Patrick in een galguero zal veranderen en dat hij mij zal slaan als ik niet op de hazen jaag.

Deze zondag, 26 april, heeft mijn vader, die heel erg druk was met allerlei werkjes, voor de eerste keer in 4 jaar een deur laten openstaan.

Wat ging er door mijn hoofd? Ik kan het u niet verklaren, maar ik was nieuwsgierig, een wild gevoel van vrijheid overkwam mij.!!!!!!

Ik ben weggegaan, op avontuur, zonder mij om te draaien, ik wilde maar een ding : vrij zijn, zoals in Spanje, toen mijn “meester” mij heeft weggedaan vanwege de slechte jachtresultaten, ook al betekende dat honger en dorst hebben,  een zwaar gevoel van eenzaamheid terwijl ik zo graag van aanhalingen, kusjes en strelingen achter mijn oren houd, wat de mensen die van ons houden doen.

En dat was het begin van een ontsnapping welke ik ten diepste betreurde na enkele dagen.

Die zondag hebben mensen, die ik niet kende, mij achtervolgt, me geroepen, geprobeerd mij te vangen, volledig radeloos......

Maar ik dacht aan het Spaanse platteland, aan de wilde roedel, aan die dronkenschap die ons overkomt tegenover de bossen vol met kleine konijnen en de velden vol met muizen..........IK MOET rennen, galopperen, ontkomen aan iedere controle,!!!!!! Het is sterker dan mijzelf, ik volg het spoor, volg het spoor.... en ik ken niemand meer.

Gedurende een paar dagen slaap ik, waar ik maar kan, in schuren, stallen,en ik zoek vuilnisbakken.....ouahhhhhh....soms vind ik frietjes, hhmm, hhm......

Ik zie Patrick en Nancy regelmatig en ze zien er wanhopig uit, ze roepen mij met een band in de hand, en nog andere mensen die mij proberen te lokken ( zij reiken mij eten aan maar ik heb nog geen honger).

Een week nadat ik mijn familie verlaten heb, zie ik groepjes mensen die met windhondvrienden wandelen, attentief en iedereen is gespannen en roept “Eliottt.....?..............Eliott?........Het lijkt wel of deze mensen willen dat ik terugkom maar ik begrijp niet waarom, ik ben een VRIJE Spaanse windhond, ik zoek mijn maatje en mijn kleintjes.....

Ik ben Eliott niet meer.

Eliott bestaat niet meer !.

Ik ben een Spaanse windhond op de vlucht, die zijn adoptie vergeten is en die VRIJ wil zijn.....

Ik wil de roedel op het platteland terugvinden, wij houden elkaar warm, ik zal voor de kleintjes jagen en de vrouwtjes beschermen... en we zullen zo goed en zo kwaad proberen te leven, maar we zullen vrij zijn... het is sterker dan mijzelf, wat overkomt mij?

De dagen die volgen zijn moeilijk want ik ben alleen, waar is mijn roedel, waar zijn mijn kleintjes, waar is het maatje dat ik wil beschermen.... Ik ben nu zo zwak dat ik aarzel en terug wil keren.

PPPPPPPFFFFFFFFF.....

10 dagen nadat ik mijn adoptie familie verlaten heb.

Ik heb honger.

Ik heb dorst.

Ik heb het koud. Het weer is verschrikkelijk, hagel, regen, onweer en waar moet ik slapen vannacht na al deze dwalingen. Ik voel mij zwak, ik kan bijna niet meer op mijn poten staan, het is waar dat mijn ouders mij vertelden dat ik iedere dag mijn medicijnen moet nemen.....

Ik weet niet eens dat mijn adoptanten ondertussen besloten hebben om een andere galgo te adopteren, om samen met hem, mij proberen terug te lokken, en dat zij zeggen dat Eliott misschien vertrokken is omdat hij graag een windhond als vriend zou willen.....het is waar dat ik graag een broertje uit Spanje wil hebben.......

Het is nu 2 weken dat ik weg ben en ik kan niet meer. En al die mensen die mij roepen tijdens hun wandelingen....

Mijn ouders hebben BARON op zaterdag 9 mei geadopteerd.

 

Op zondag 10 mei heb ik besloten dat mijn ontsnapping lang genoeg geduurd heeft en dat IK NAAR HUIS TERUG WIL..........

 

Ik heb een geweldige stomheid begaan, maar ik wil graag MIJN familie, Patrick en Nancy, terug vinden en ik vraag om hulp...

Ja....ik laat mij in een tuin neervallen, zonder leven, zonder kracht, zonder wilskracht. Een dierenarts wordt geroepen, hij leest mijn chip en omdat mijn ouders alles gedaan hebben zodat iedereen op de hoogte was van mijn ontsnapping, zijn zij ONMIDDELLIJK verwittigd dat ik terug ben......

 

Ik ben aan het einde, heel mager, en uitgedroogd.....

Ik wil leven, dat heb ik besloten. Want, toen ik thuis kwam, heb ik een broertje gevonden, BARON, super leuk, ook een Spanjaard, maar hij is meer op zijn gemak en ik heb ook begrepen dat sommige mensen ons een fijn leven geven, waar wij een droomplaats hebben....

Geen schoppen, geen schreeuwen, geen pesterijen, geen straffen....

Genoeg te eten, regelmatige verzorging, een warm familieleven, een onvoorwaardelijke genegenheid ( zelfs als we onze behoefte in het begin in huis doen), spelen, wandelingen.....

Ik heet Eliott.

Ik ben 10 jaar oud en ik heb hartproblemen.

Ik ben 4 jaar geleden geadopteerd.

Ik ben ontsnapt en ik vraag vergiffenis aan mijn adoptieouders voor al het verdriet en angst.

Ik heb besloten om bij mijn adoptanten terug te keren.

Zij houden van mij en ik hou van hen..........

 

ELIOTT

 

Wat moet je onmiddellijk doen na een ontsnapping :

Waarschuwen :

-    de vereniging waar de hond vandaan komt

-    het ABIEC/BVIRH

-    dierenartsen van verschillende gemeenten (in een omgeving van 30 km)

-    de politie

-    de asielen (om het eender welke) en de dierenbescherming

-    de boswachters, jagers, postbodes

-    alle verenigingen die dezelfde soort honden redden

-    een maximum van folders met de gegevens van de vermiste hond verdelen (in het geval van Eliott zijn meer dan 1200 affiches verdeeld, en meerdere advertenties in de lokale kranten geplaatst, Patrick en Nancy hebben bijna iedere dag berichten gekregen waar Eliott zich bevond en zij hebben een precies plan van zijn route kunnen maken). Dit kan verschillende gemeentes treffen, aarzel niet om groots “uit te kammen”, de windhond kan 60 km per uur rennen.......minimum...!

-   onmiddellijk zich ter plaatse begeven waar de hond gezien is, maar hem niet achtervolgen want dan gaat hij nog verder weg, hem lokaliseren en eten achterlaten om hem, indien mogelijk, enige tijd op dezelfde plaats te houden.

Wat u vooral moet weten is dat Galgo Save Belgium zich altijd inzet om een ontsnapte galgo terug te vinden, het maakt niet uit of hij via ons of via andere verenigingen geadopteerd is.

Françoise

Opvangfamilie en adoptieverantwoordelijke

 

 © Copyright vzw Scooby-Belgium, Galgo Save Belgium asbl

  www.galgosavebelgium.be   All Rights Reserved. 2008