Galgo Save Belgium

Galgo Save Adoptiemenu Actueel Help Ons Onze Projecten

20/5/2012

 

Ik kreeg de naam Irina…



Ik hou van de naam die ze me gegeven hebben, want ze spreken hem zo lief uit en ik had tevoren nog nooit vriendelijkheid ervaren.

Mijn vroegere baas gaf ons alleen maar koude bevelen en dan nog al schreeuwend,

Hij liet ons trainen vastgemaakt aan zijn moto. Wij, wij moesten ons hart uit ons lijf lopen en hij, hij genoot van de buitenlucht zittend op zijn moto met de leibanden.

Maar ik raakte verstrikt in het touw en ik viel op de grond. Hij heeft me meters en meters ver voortgesleept. Ik dacht dat ik dood zou gaan, tot deze griezel het eindelijk doorhad. Hij stopte zijn moto, sneed het touw aan mijn hals los en gaf me een harde trap. Hij schold me uit, zei dat ik niets meer waard was en liet me gewoon achter.

Ik lag daar op de grond en kon niet bewegen. Elk plekje op mijn lichaam deed verschrikkelijk pijn, mijn huid stond in brand en bovendien kon ik nergens heen om bescherming te zoeken.

Ik vond een kuil onder een lantaarnpaal dicht bij de weg. Met heel veel moeite, sleepte ik mij er naartoe en heb ik me verstopt.



Daar ben ik verschillende dagen gebleven, ik kon niet bewegen, had helse pijnen. Ik begon honger en dorst te krijgen, maar wist niet wat te doen, toen een dame me zag en me een beetje eten en drinken kwam brengen.

Ik bedankte haar, ook al kon niks me nog schelen, ik wachtte alleen nog maar op de dood. Ik wilde alleen maar geen kou meer hebben en sterven zonder pijn.

Mijn leventje was kort geweest, ik ben een slecht klein galgameisje, ik kan niet eens lopen vastgemaakt aan een vervloekte moto.



De aardige dame die me eten en water gegeven had, waarschuwde mensen die zich ‘dierenbeschermers’ noemen ????

Ik wist zelfs niet dat zoiets bestond, ik dacht dat alle mensen vervloekte galguero’s waren.

Die mensen hebben me heel zacht behandeld en ze hebben me meegenomen naar een plaats die men opvangcentrum noemt.

Galgo Save Belgium heeft ondertussen al 400 euro gestort voor Irina !!!

 

Daar zijn er veel broers van andere rassen want deze mensen helpen alle honden. Nu begon ik het te begrijpen … ze gaven me een mand, een deken ??!!! Ze gaven me eten en daarna hebben ze mijn wonden verzorgd.

De dingen waren al een stuk beter nu …

Daarna hebben ze me in een auto gelegd en ongeveer twee uur later stonden we stil voor de deur van een gebouw dat ziekenhuis genoemd wordt.

D
aar wachtten een dame, de directrice (die me zoentjes gaf en me Cariño (= schatje) noemde) en andere, jongere meisjes op mij.

 



Met heel lieve, zachte handen, verzorgden ze me, gaven ze me spuitjes, namen ze mijn temperatuur, maar ze waren allemaal zo vriendelijk. Ik denk dat ik nu wel zin heb om te leven, ik hou van deze mensen die geen galguero’s zijn.

Na enkele dagen in het ziekenhuis kwam de dame die me Cariño noemde eindelijk kijken, ze deed me een mantel aan ???!!!!

 



Heerlijk warm ingepakt in mijn mantel reed ze met mij een klein eindje met de auto en toen ze stopte, zei ze nog een keer … Cariño (=schatje ), je bent eindelijk thuis...zou dat mijn naam zijn ???

Nu weet ik niet meer of ik Irina heet of Cariño (=schatje) hihihi…

 

 



Irina is volledig hersteld en klaar voor adoptie.

Wie geeft haar een 2de kans ?
 

 © Copyright vzw Galgo Save Belgium asbl

  www.galgosavebelgium.be   All Rights Reserved. 2008